About this Short Film
When The World goes Dark, We Dance (Nitipat Pholchai, Thailand, 2025) is a short film that explores sight, touch and community through themes of blindness, illness, sport and group connection. It does not rely on a single narrative voice. Instead it presents moments that invite viewers to consider how adults with sensory disability experience movement, teamwork and everyday life. Presented in the Focus on Ability International Short Film Festival, the film sits comfortably among works that celebrate ability, resilience and shared achievement. It is quietly attentive and respectful, offering space for audiences to reflect on perception, belonging and the power of collective action.
Film Details
Film Transcript
สวัสดีครับ ชื่อทอปปี้ครับ โพลนับกรองครับ ปัจจุบันอายุ 30 ปีครับ อ่า เริ่มมองไม่เห็นตอนอายุ 8 ขวบครับ ปัจจุบันคือมองไม่เห็นสนิทครับ อ่า ตอนเด็กประมาณอายุ 8 ขวบเนี่ย เหมือนตาอักเสบ แล้วก็เอ่อ คุณแม่ก็พาไปรักษาตามคลินิกต่างๆ ครับ แล้วก็อา มันน่าจะเป็นผลข้างเคียงของยาหยอดตาที่หมอให้มาครับ แล้วก็เหมือนเราไปเจอยาหยอดตาอันหนึ่งที่น่าจะเป็นยาของผู้ใหญ่ แล้วประสาทตาของเด็กรับไม่ไหว มันเหมือนยาตัวนี้มันไปทำลายเส้นประสาทตาอะไรอย่างเงี้ย มันเลยทำให้เรามองไม่เห็น
ก็เป็นผู้นำทางนะฮะ เพิ่งจะคอยช่วยพาให้นักวิ่งเนี่ยออกมาออกกำลังกาย ออกมาทำกิจกรรมได้อย่างปลอดภัยนะฮะ เราก็บอกทาง บอกเส้นทาง คอยบอกจุดที่เป็นอันตรายให้กับเขา ให้เกิดความมั่นใจมากขึ้น ส่วนใหญ่พวกเราเป็นจิตอาสานะฮะ ซึ่งจะพาผู้พิการที่อยากจะออกมาออกกำลังกาย ก็พาเขาให้เกิดความปลอดภัยนะฮะ ซึ่งแต่ละประเภทก็จะมีการไกด์ที่แตกต่างกัน อย่างของเคสทอปปี้ก็พิการทางสายตาก็ต้องมีเชือกจูงนำอะไรพวกนี้ แล้วก็คอยบอกทาง บอกจุดที่อาจจะเกิดอุบัติเหตุอันตรายสำหรับนักวิ่ง ก็จะบอกเขา คอยวิ่งประกบ บอกทาง เปิดทางให้เขามีความสะดวกในการเคลื่อนตัวไปข้างหน้า อาจจะแจ้งคนให้หลบ เปิดทางให้เขา ซึ่งก็มีหลายประเภทแล้วแต่นักผู้พิการแต่ละคน สำหรับเชือกนำวิ่งซึ่งเราใช้วิ่งคู่กับทอปปี้วันนี้ มันก็มีประโยชน์ มันเป็นการบอก เป็นความรู้สึกที่เขาสัมผัสกับเรา เราต้องดึงให้ตึงนิดนึง เพราะเขาจะได้สัมผัสได้ว่าเราพาเขาไปทางไหน มันก็เหมือนเป็นตัวนำให้เขา
ความสุขจากการที่มาเป็นจิตอาสาไกด์นี่ก็คือเราได้เห็น ส่วนใหญ่ก็คือบางทีเราเหนื่อยๆ ท้อๆ แล้วก็มาเจอกับผู้พิการพวกนี้ เราได้พลังบวกกลับไปมากกว่า นะฮะ ส่วนใหญ่เราไม่ได้เป็นผู้ให้มากอย่างเดียว เราเป็นผู้รับด้วย การเป็นไกด์เนี่ยมันจะต้องเริ่มจากการที่เราอาจจะต้องมีเทคนิค ก็คือให้เขาเกิดความไว้ใจมากกว่า ว่าพอเขาจับเราแล้ว จากคนที่มองไม่เห็น ทำยังไงให้เขารู้สึกว่าเขาไม่ต้องระวังอะไร เหมือนคล้ายๆ ว่าวิ่งไปกับเราคู่ไปกับเรา แล้วระหว่างทางมันก็เหมือนได้พูดคุย ก็เหมือนบรรยายว่าข้างทาง ข้างซ้ายมีอะไร ตรงนี้ผ่านอะไร เพราะบางทีถ้าเขามองไม่เห็น เขาก็จะได้กลิ่นหรือได้ยินเสียง เราก็เหมือนชวนคุย เหมือนเพื่อนคุยกับเพื่อน ถ้าพูดสรุปสั้นๆ ก็คือเหมือนแค่วิ่งคู่กัน เพื่อที่จะให้ไปถึงจุดที่ไปด้วยกัน คอยระวังคนข้างหน้า คนข้างหลัง หรือคอยบอกเล่านู่นนี่นั่น พอเห็นเส้นชัยเราก็จะบอกว่า "เฮ้ย อีกนิดนึง" แล้วก็จะพุ่งเข้าเส้นชัยกัน ถ่ายรูปสวยๆ เสร็จแล้ว
งานวิ่งเนี่ย โอเค ข้อที่เห็นชัดๆ เลยคือเรื่องสุขภาพแน่ๆ เพราะว่าเราเป็นคนตาบอดคนหนึ่ง ที่แต่ก่อนเราเป็นคนสุขภาพไม่ดี แล้วเราพยายามหาว่ามีกีฬาแบบไหนบ้างที่เราสามารถทำได้ แล้วเราก็มาเจอการวิ่งนี่แหละ ตอนแรกเราก็คิดว่ามันจะวิ่งยังไงใช่มั้ย แล้วสุดท้ายเราก็มาเจอว่าอ๋อ วิ่งได้ ก็แค่มี Gu Runner แต่เมื่อเรามี Gu Runner เนี่ย Gu Runner จะเป็นคนคุมทิศทางให้กับเรา เพื่อให้เราดึงเรากลับมาอยู่ในจุดศูนย์กลางเดิม แค่นี้ก็วิ่งได้แล้ว แล้วที่มันได้สุขภาพแล้วได้วิ่ง สำหรับเราเอง เอาจริงๆ เราเป็นคนชอบ enjoy กับการเข้าสังคม
Filmmaker
Nitipat Pholchai is the filmmaker behind this entry. See every Focus on Ability entry from Nitipat Pholchai.
Want to hear how the festival goes?
We will email you when voting closes and the winners are announced. Nothing else, and you can stop any time.